خیلی دیر است . . .

خیلی دیر است . . .

خیلی دیر است . . .

خیلی دیر است . . .

ریزان باپیریان

گوشه‌ی خاطراتت، منو گریه‌هامو جا کن
شاید روزی ” آواز کلاغها ” تکراری شوند
و یاد برگریزان جوانیم، تو را پشیمان کند یا دلت به حال سرو خسته‌ای که برف تنهایی بر شانه‌هایش رخنه کرده است؛ بسوزد..

ولی بدان که دیگر دیر است. سبزی برگهایم را موریانه‌ها خشکاندند؛ و شاخه‌های جوانیم را تبرها بی سایه کردند ولی باز به امید آمدنت دلخوشم به ریشه‌ام‌؛ ریشه‌ای که با بذر چشمانت رویید و با اشک چشمانم آبیاری شد،
به امید اینکه روزی، شاید سایه‌بان تو باشم.خیلی دیر است . . .
زمستان به پایان میرسد و تو می‌آیی خیلی دیر است . . .
ولی بدان دیگر دیر است، چرا که من، سالهاست که به خواب چشمانت رفته‌ام و در تابوت زمستان به خاک سپرده شده‌ام..!
دیگر خیلی دیر است . . .

همچنین ببینید

نقدی بر نمایش "ئۆدیب شاریار" به کارگردانی "پرویز احمدی" تنها نماینده سقز در هجدهمین جشنواره کوردی "سامان داروند" کارگردان و بازیگر سقزی،ئۆدیب شاریار،پروز احمدی،هجدهمین جشنواره کوردی،نیشتمان قلم،سقز،اسماعیل صادقی،تئاتر کوردی

«نقدی بر نمایش “ئۆدیب شاریار” به کارگردانی “پرویز احمدی” تنها نماینده سقز در هجدهمین جشنواره کوردی “سامان داروند” کارگردان و بازیگر سقزی»

«نقدی بر نمایش “ئۆدیب شاریار” به کارگردانی “پرویز احمدی” تنها نماینده سقز در هجدهمین جشنواره …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *