کولبری انتخاب نیست آخرین راه برای نان بین مرگ و زندگیست

نوشته های مشابه

کولبری انتخاب نیست آخرین راه برای نان بین مرگ و زندگیست

روی سخنم با تمام نمایندگان کورد است

پیشگفتار:سالهای زیادیست که مردم استانهای کردنشین علی الخصوص شهرهای مرزی به دلیل نبود زیر ساخت اقتصادی پاسخگو و درخور شان مردمانش به شغل خطرناک و غیر قابل تحمل کولبری روی آورده‌اند که هر بار با خبر از دست دادن جانشان جامعه را هم وارد شوک و ناامیدی نسبت به دولتمردان و مجلس نشینان(خصوصا و تاکیدا نمایندگان کورد)جهت ایجاد اشتغال و امنیت شغلی میکنند و گویی نان این مردم تنها به کولبری آنهم برای لقمه نانی بین مرگ و زندگی تبدیل شده است و‌نام غرب کشور را با نام ننگین کولبری عجین کرده است

در استانهای غربی و کرد نشین ایجاد اشتغال پایدار و تامین آتییه‌ی شغلی جهت رسیدن به حداقل نیازهای زندگی برای بسیاری از مردم به رویایی دست نیافتنی و خیالی باطل تبدیل شده و خبری از ابر کارخانه‌ها،شهرک صنعتیهای غول آسا،بازارهای مملو از خریدار، هولدینگهای درآمدزا و جاذب نیرو، استخدامیهای بومی و فراگیر،کارگاههای بزرگ صنعتی،مناطق آزاد تجاری و… نیست امامردمانش یارای مقابله با بیکاری و گرانی و تورم و گرسنگی را ندارند و آخرین راهی که پیش رویشان است یعنی همان کولبری را برای امرار معاش و تامین مخارج یک‌روزه زندگی انتخاب میکنند با اینکه میدانند که به دست آوردن این قرص نان هر آن امکان دارد به قیمت بسیار گزاف جانشان تمام شود اما شرافت و غیرتشان برنمیتابد تا گرسنگی خانواده‌شان را ببینند و کاری نکنند پس تن به انتخاب آخرین و مرگبار ترین راه میدهند

در هر انتخاباتی چه دولتی چه مجلسی برای جذب آرای مناطق کردنشین و گردآوری احساسات مملو از رنج و بیچارگی مردم دم از برچیده شدن پدیده نامیمون کولبری میزنند و شرافتشان را گرو میگذارند که با حمایت اکثریت کردها بخش بزرگی از برنامه‌های اقتصادی دولت و مجلس را به رفع محرومیتهای شدید و غیر قابل انکار اقتصادی کردها اختصاص میدهند و با شعارهای خالی از شعور،کردها را لایق زندگی چونان کشورهای تماما توسعه یاقته معرفی میکنند و تمام مشکلات پیش آمده را بر سر دولتمردان و مجلسیان پیش از خود آوار میکنند و چنان آتشین و شاکیانه بر سر پیشینیان خود عربده میکشند که انگار خود سالهای زیادی تجربه کولبری و بدبختی و فلاکت و جان دادن برای نان را داشته‌اند و اینک‌ از دل همان گذرگاههای مرگ‌آفرین و معابر خطرناک مرزی بیرون آمده اند که یا مشکلات را تماما ریشه کن میکنند و یا کولبر آسا برای مطالبات مردم از جان مایه میگذارند و قول شرف و شرافت میدهند که دیگر اجازه جان دادن هیچ کولبری را نخواهند داد اما با کسب آرا و رسیدن به مراد دل به یک باره آلزایمر انتخاباتی میگیرند و جز نامی از کورد و کوردستان مساله‌ی دیگری را به خاطر نخواهند آورد و خود میشوند تصویری جدید از اسلافشان اما با چهر‌ه‌ها و قیافه‌های جدید غافل از اینکه خلف وعده و فراموشی قول قطعا شرف و شرافتشان را هم زیر سوال خواهد برد

کولبری نه انتخاب آگاهانه ما بر اساس علاقه‌مان به رزق حاصل از مرگ بلکه نتیجه بی تفاوتی و نادیده انگاری دولتیان و مجلسیان پر مدعا و فراموشکار است و راهیست که برایمان ترسیم کرده اند وگرنه یقینا هیچ انسان آگاه و آزاده‌ای حاظر نخواهد بود که بنا به هر دلیلی حتی درآمد کلان،جان خود را در سنگلاخها و راه باریکهای کوهستانی به خطر بیندازد و ترس و وحشت و نگرانی و اضطراب و نهایتا شیون و سوگواری به خانواده‌اش ببخشد اما چاره چیست مرگ برای شرافت بهتر از تحمل ننگ گرسنگیست

کولبری انتخاب نیست آخرین راه برای نان بین مرگ و زندگیست

پیشتر تنها مردان به چنین شغلی دست میزدند و کاری کاملا مردانه تلقی میشد اما زیر سایه ناکارآمدی و ضعف مدیریتی دولتیان به ویژه دولت تدبیر و سیاستهای اقتصادی بهارستان نشینان به خصوص مجلس نهم و دهم عمق فاجعه شدیدتر و چاه فقر و بیچارگی عمیقتر شد به گونه ای که چند سالیست با نمونه های چشمگیری از زنان کولبر و سرپرست خانوار مواجه هستیم که روز به روز به تعدادشان افزوده میشود و گویا هیچ تدبیری برای چنین فاجعه‌ای در دست اقدام نیست

صریح و بی پرده میگویم: چنین وضعیت حاد و افسار گسیخته‌ای در شان و منزلت مردمان کورد نیست پس یا مرد و مردانه کاری برای مردمانتان انجام دهید و شان وکالت را به جا آورید یا بیش از این با جمله آرایی و شعار درمانی سوهان بر اعصاب مردم نکشید