جامعه شناسی

نام کردستان در سرزمین پهناور ایران به یکی از استان‌های غرب کشور تعلق گرفته است که بیش از نوددرصد مردمانش کُردزبان هستند، اما کُردها فقط در این استان ساکن نیستند. تمام ساکنان استان کرمانشاه و اکثریت قریب به اتفاق ساکنان استان ایلام، بخشی از استان لرستان و نیز حدود نیمی از مردمان استان آذربایجان غربی نیز کُردزبان هستند و البته جمعیت قابل توجهی از کُردها در استان خراسان شمالی در شمال شرق ایران سکنا گزیده‌اند و این بخش مردمانی هستند که قرن ها پیش از سوی حکمرانان کشور برای پاسداری ازتمامیت ارضی ایران بزرگ، از غرب کشور، به آن ناحیه کوچ داده شده‌اند. اینان علاوه بر بخش‌های کوچکی از کردهایند که در استان‌های همدان، گلستان، گیلان و نواحی مرکز کشور پراکنده‌اند. با وجود مشترکات بسیار زیادی که مابین کُردهای ایران وجود دارد، تفاوت‌های فرهنگی نیزدرمیان آنان به چشم می‌خورد از جمله تفاوت گویش بین کردها از ماکو گرفته تا مهاباد، سنندج، کرمانشاه و ایلام و البته خراسان شمالی که گویش کُردی کرمانجی آنان به زبان کردهای ارومیه و بخشی از آذربایجان و کُردهای ترکیه و شمال عراق شبیه‌تر است و یا تفاوت گویش‌های کُردی ایلام و کرمانشاه از لک‌ها گرفته تا منطقه اردلان ‌نشین سنندج و نیز تفاوت مذهبی و حتی دینی بین شیعیان و سنی‌ها و مردم پیرو یارسان و ادیان دیگر در استان کرمانشاه. علاوه بر این، تشابه و تفاوتهای عمده ای به لحاظ اقتصادی نیز وجود دارد. می‌توان مدعی شد که با وجود تفاوت های اندک، غالب مناطق کردنشین ایران به لحاظ شاخص‌های توسعه پایدار در یک سطح بوده و می‌توان آن‌ها را جزو مناطق توسعه نایافته و یا با اندکی اغماض جزو مناطق کمتر توسعه یافته به حساب آورد.

شب یلدا شاید بهانه کوچکی باشد برای دور شدن، فاصله گرفتن و فراموش کردن ترس های روزانه، دغدغه های شبانه، نگرانی های ساعتی و دلهره هایی که هر لحظه ما را منتظر اتفاق تازه ای می کند.

بیشترین سهم این آشفتگی های درونی و پیکار با دیو درونِ ذهنِ بدون افسار، فرزندانمان هستند که تمامی زوایای زندگی را برایمان پر کرده اند و با جرات آغوشی مطمئنتر از خانه را برایشان نمی بینیم.
در جدال ذهن امیدوارمان با افکاری که مدام تصاویر رنج آور را جلوی چشم می آورند و فیلم های نخواستن ها را روی پرده ذهن نمایش می دهند، باید مدام به فکر گول زدن ذهن باشیم تا بلکم برای دقایقی مسیر افکار را منحرف کنیم.

ه آقای شمایلی گفتم؛ شما که این همه بر مسایل اجتماعی و حقوق شهروندی واقفید و تسلط خوبی روی موضوع ها و مسایل روز دارید، چرا نمی نویسید، چرا درد دل مردم را به زبان نمی آورید. می گوید؛ ای بابا من حقوق بگیرم و نان زن و بچه هایم را با حقوق کارمندی در می آورم، خودت که می دانی تا بخواهیم لام و کامی بگوییم، ت و ش را به هم می دوزند و می گویند تشویشگر اذهان عمومی هستی، مگر نمی بینی هر روز یک مسئول یک رسانه یا نویسنده یا فعال اجتماعی را به دادگاه می کشد. گفتم؛ دادگاه و قاضی از من و شما بهتر می دانند آقای مسئول چوب چی را به سینه می زند.

ئاوات از ئازاد پرسید شنیده‌ای "شرف الدین" در حال جمع کردن خیرات برای کسانی‌ است که در حادثه "کوران" چشمهایشان را از دست داده اند؟!

به لطف کوید همایش ها و جلسات و شوآفها به حداقل رسیده و آقای مدیر جایی برای عرض اندام ندارد جایی که مثل همیشه بتواند نسخه ای یک ساعته را برای کل شهر بپیچد و با چند عکس و چند تیتر درشت سر و ته قضیه را هم بیاورد اما همیشه راهی برای نشان دادن #خلوص_پوشالی وجود دارد، مثلا رسانه، البته رسانه ای که بتوان به راحتی با چند جمله آن را تهدید کرد و ضمام کلمات حک شده روی صفحه آن را به دست گرفت.

می گم دایی محمود چرا ماسک نمی زنی، میگه؛ دوتا پیر دختر دارم که به خاطر فقر و تنگدستی من، هنوز شوهر نکردن، مرگ و زندگی من به چه دردی می خوره، خدا به زنده ها رحم کنه. کرونا گرفت، مُرد. به همین سادگی

در قطار شهر تفاوتی بین مسافران موقت و مسافران دائمی وجود دارد، در کوپه مسافران موقت، مدیران و مسئولین یک شهر نشسته اند و احتمال پیاده شدن آنها در هر ایستگاهی وجود دارد اما در کوپه مسافران دائمی مردمانی نشسته اند که هیچ مسئولیت اداری ای بر عهده ندارند و گاها حتی با کوپه مسئولین هم سروکاری ندارند

به لطف سیر صعودی و ساعتی دلار در اوضاع کنونی شغلهایی پدیدار می شوند که افراد فرصت طلب را به سودهای خوب و دهن پرکن و افراد عادی اجتماع را در نقش مصرف کننده دچار ضررهای سنگین می کنند.