نوشته های مشابه
🖋 نامهای سرگشاده از سوی یک نویسنده به شورای محترم شهر سقز
با سلام و احترام
قلم، سوای ابزاری برای نوشتن، بلکه تفسیر اندیشه، زبان حقیقت و خاستگاه فرهنگ است.
قلم، خالق معناست؛ آفرینندهی کتاب؛ و کتاب، ستون فقراتِ آگاهی و پیشرفت هر جامعه است
با این حال، قلم مظلومترین سلاح بشریست؛ سلاحی که زمانی که کارش به ثمر مینشیند و فرد یا نهادی را در جایگاه قرار میدهد، در سکوت، رها و فراموش میشود
فراموش نکنیم:
کتاب اگر نوشته نشود، اگر خوانده نشود، اگر ذهنها را تسخیر نکند، جامعه از سواد درک و بینش محروم میماند
و سواد، تنها داشتن مدرک نیست. مدرکی که پشتوانهی فهم نباشد، چیزی جز کاغذ پارهای بیش نیست!
چه بسیارند صاحبان مقامی که پس از نشستن بر صندلی قدرت، فراموش میکنند که از کدام خاک برخاستهاند و با کدام فرصت، قدرت کسب کردهاند؟!
امروز، ما با فقر فرهنگی و بیتوجهی به دانش و ادبیات، دست و پنجه نرم میکنیم
نویسندگان؛ دلزده از نوشتن, خوانندگان؛ بیانگیزه از خواندن؛ و مسئولان، غافل از مسئولیت خطیری که آینده فرهنگ و دانش را بر دوش دارند
در این میان، من نویسندهای هستم که چهار سال از نگارش آثارم میگذرد. آثاری که توسط شورای محترم شهر سقز خریداری شدهاند بیآنکه وجوهی دریافت کرده باشم اما از آن زمان تا امروز، در کمدهای شوراهای شهر بیاستفاده مانده و خاک میخورند؛
نه مطالعهای، نه معرفی، نه حمایتی . . .
از آنجایی که صرفا نگهداری کتابها طبیعتاً در شرح وظایف اعضای شورا تعریف نشده است، میتوان چنین برداشت کرد که رئیس شورای شهر خیال دارد؛ این آثار را بدون هیچ گونه بهرهبرداری فرهنگی، به دورههای بعدی شورا موکول نماید، بیآنکه آنها را باز کند، بخواند، یا حتی نام نویسندهاش را به خاطر بسپارد.
این سطح از نگهداری از آثار فرهنگی، جای تقدیر ندارد. بلکه زنگ خطریست برای همهی ما که فراموش کردهایم فرهنگ، پیشنیاز هر توسعهای میباشد و بیتوجهی به آن، همان زخمیست که آینده را میآزارد
ای کاش شورای شهر سقز، در کنار توسعهی فکری، به زیرساختهای فکری و فرهنگی نیز اهمیت میدادند.
ای کاش نویسندگان، شاعران و هنرمندان این شهر، دیده میشدند، صدایشان شنیده و حمایت میشدند
فرهنگ، فقط در جشنواره و شعار معنی نمییابد؛
فرهنگ، یعنی کتابی که خوانده شود؛ نویسندهای که دلگرم به ادامه راه باشد؛ و شهری که در آن، واژهها هم جای خود را پیدا میکردند
در پایان، این نوشته نه گلایه های شخصی، بلکه ندایی از دل همه نویسندگان این دیار است، صدایی برای یادآوری اینکه اگر به فرهنگ پشت کنیم، چیزی جز خاکستری از گذشته برای آیندگان باقی نخواهیم گذاشت . . .
با احترام و امید به بیداری فرهنگی
🖌نویسنده و شهروند سقزی که بگذارید نامش هم نهان بماند . . !
- هزینههای جنجالی «جشن باران رحمت» در شهرداری سقز؛ بادکنکهای چندصد میلیونی و دفنوازی میلیاردی - اسفند ۷, ۱۴۰۴
- لالایی گهواره گمشده تمدن - آبان ۲۸, ۱۴۰۴
- پارک لاله سقز؛ لکه ننگ مدیریت شهری و انتظامی - آبان ۱۲, ۱۴۰۴
