نوشته های مشابه
🔻بنا بر این خبر؛
دریاچه ارومیه ۱۱۴ سانتی‌متر بالاتر آمد
استاندار آذربایجان غربی: بر اساس آخرین پایش‌ها، امروز تراز دریاچه ارومیه به ۱۲۷۰ متر و ۵۹ سانتی‌متر رسیده است که این رقم در مقایسه با مدت مشابه سال گذشته، یک متر و ۱۴ سانتی‌متر افزایش را نشان می‌دهد.
در حال حاضر حجم آب موجود در دریاچه ارومیه به ۲ میلیارد و ۵۵۰ میلیون مترمکعب رسیده که نسبت به مدت‌زمان مشابه سال گذشته حدود ۲ میلیارد و ۳۰۰ مترمکعب بیشتر است، همچنین احیای تالاب‌های اقماری نیز موجب بازگشت شادابی و حیات زیست‌محیطی به پهنه دریاچه و منطقه شده است»
✔️پی‌نوشت نیشتمان قلم | احیای دریاچه ارومیه به چه بهایی؟
🔹بی‌شک افزایش تراز آب دریاچه ارومیه و بازگشت بخشی از حیات به این پهنه ارزشمند زیست محیطی، خبری خوشحال کننده و امیدوار کننده است؛ اما در کنار این خبر، نمی‌توان از هزینه‌هایی که مدیریت منابع آبی برای استان کردستان و به ویژه شهرستان سقز به همراه داشته است، چشم‌پوشی کرد. سال‌هاست که احیای دریاچه ارومیه با اتکا به ظرفیت منابع آبی منطقه، از جمله آب‌های سطحی و زیرزمینی و حتی منابع آبی مرتبط با سدهای شهرستان سقز، دنبال می‌شود؛ در حالی‌که تأمین نیازهای آبی شهرها و روستاهای کردستان نیز با دشواری‌های جدی روبه‌روست.
🔹مسئله، مخالفت با احیای دریاچه ارومیه نیست؛ چراکه حفظ این زیست‌بوم ارزشمند، ضرورتی ملی و زیست‌محیطی است. مسئله اصلی، چگونگی مدیریت و توزیع منابع آب و رعایت عدالت در بهره‌مندی مناطق مبدأ از این منابع است. در شرایطی که کشاورزی سقز با محدودیت‌ها و ضعف‌های متعدد دست‌وپنجه نرم می‌کند و بنا بر مطالبات و نگرانی‌های محلی، سال‌هاست از سهم حقابه این منطقه کاسته می‌شود، این پرسش جدی مطرح است که چرا احیای یک زیست‌بوم باید با دشوارتر شدن تأمین نیازهای آبی و تضعیف ظرفیت‌های کشاورزی منطقه‌ای دیگر همراه باشد؟
🔹احیای دریاچه ارومیه زمانی می‌تواند نمونه‌ای موفق از مدیریت پایدار منابع طبیعی باشد که منافع زیست‌محیطی آن با حقوق آبی، معیشت کشاورزان و نیازهای توسعه‌ای مناطق تأمین کننده آب در تعارض قرار نگیرد. دریاچه ارومیه باید احیا شود، اما نه به بهای نادیده گرفتن حقابه و آینده کشاورزی سقز و دیگر مناطق کردستان.
انتظار می‌رود مسئولان با شفاف‌سازی میزان برداشت‌ها و انتقال منابع آب، تبیین سهم واقعی هر منطقه و بازنگری در شیوه مدیریت منابع آبی، مانع از آن شوند که هزینه یک طرح ملی، به طور ناعادلانه بر دوش مردم مناطق دیگر سنگینی کند.
توسعه و احیای محیط‌زیست، بدون عدالت در توزیع منابع آب، پایدار نخواهد بود.
