نوشته های مشابه
✔️پشت آمار طلاق در کردستان چه میگذرد؟
بهنام نیک سرشت
🔹رتبه نخست کردستان در نرخ خام طلاق کشور، صرفاً یک عدد در جدولهای آماری نیست؛ این عدد را باید در کنار مجموعهای از واقعیتهای اقتصادی و اجتماعی استان خواند. وقتی یک جامعه با نبود زیرساختهای شغلی پایدار، فرصتهای محدود اشتغال، بیکاری، تورم و کاهش قدرت خرید خانوارها دستوپنجه نرم میکند، طبیعی است که این فشارها به مهمترین تصمیمهای زندگی جوانان، از جمله ازدواج و تشکیل خانواده، نیز سرایت کند.
🔹سالهاست که مسئله اشتغال جوانان و ایجاد زمینههای پایدار برای درآمد و زندگی در کردستان از مطالبات جدی مردم استان است. در چنین شرایطی، جوانی که از آینده شغلی خود اطمینان ندارد و حتی برای تأمین ابتداییترین هزینههای زندگی با دشواری مواجه است، چگونه میتواند با آرامش برای ازدواج و تشکیل یک خانواده تصمیم بگیرد؟ هزینه مسکن، اجارهبها، تأمین حداقلهای زندگی، هزینههای ازدواج و سپس مخارج روزمره، همگی به موانعی جدی در برابر تشکیل خانواده تبدیل شدهاند.
🔹از سوی دیگر، تورم و فشار معیشتی تنها سفره خانوار را کوچک نمیکند؛ بلکه افق آینده را نیز تیرهتر میسازد. شاخصهای اقتصادی و از جمله شاخص فلاکت، تصویری از فشار همزمان بیکاری و تورم ارائه میکنند؛ فشاری که در استانهایی مانند کردستان، با ضعف زیرساختهای اقتصادی و محدودیت فرصتهای شغلی، میتواند آثار اجتماعی عمیقتری داشته باشد.
🔹در چنین فضایی، کاهش تمایل جوانان به ازدواج را نمیتوان صرفاً یک تغییر فرهنگی یا فردی دانست. بخشی از این کاهش، ریشه در ترس از آینده دارد؛ ترس از اینکه پس از ازدواج، شغل و درآمدی پایدار وجود نداشته باشد، مسکن فراهم نشود و هزینههای سنگین زندگی، آرامش خانواده را از همان ابتدا تحتالشعاع قرار دهد. جوانی که از امروز خود مطمئن نیست، چگونه میتواند برای آیندهای چند دههای تعهد اقتصادی و خانوادگی ایجاد کند؟
🔹اما ماجرا به کاهش ازدواج ختم نمیشود. اگر جوانان با وجود این فشارها تن به ازدواج دهند و پس از تشکیل خانواده با واقعیتهای سخت اقتصادی، بیکاری، درآمد ناکافی، هزینههای فزاینده و فشارهای مالی سهمگین مواجه شوند، همین مشکلات میتواند به عامل تشدید اختلافات خانوادگی تبدیل شود. مشکلات اقتصادی به تنهایی علت همه طلاقها نیستند، اما نمیتوان نقش فشارهای معیشتی را در افزایش تنشهای خانوادگی نادیده گرفت. خانوادهای که دائماً درگیر اجاره خانه، بدهی، بیکاری، هزینههای درمان، آموزش و تأمین نیازهای اولیه است، طبیعتاً بیش از یک خانواده برخوردار از ثبات اقتصادی در معرض فرسایش روانی و اجتماعی قرار دارد.
🔹از این منظر، رتبه اول کردستان در نرخ خام طلاق باید هشداری جدی برای سیاستگذاران و مسئولان استان باشد. مسئله فقط طلاق نیست؛ باید زنجیرهای را دید که از بیکاری و نبود فرصت شغلی آغاز میشود، به ناامیدی و کاهش تمایل به ازدواج میرسد و در بخشی از موارد، پس از ازدواج، تحت تأثیر فشارهای اقتصادی و اجتماعی به فروپاشی خانواده منتهی میشود.
🔹در این میان، عملکرد نمایندگان کردستان در مجلس و مجموعه مدیران و مسئولان استانی نیز نمیتواند از این معادله جدا باشد. مطالبه مردم از نمایندگان صرفاً پیگیری چند طرح عمرانی یا حضور در جلسات و بازدیدها نیست؛ نماینده باید بتواند مسئله اشتغال، سرمایهگذاری، توسعه زیرساختها، جذب منابع، رونق تولید و بهبود شرایط اقتصادی حوزه انتخابیه خود را به یک مطالبه مستمر و جدی در سطح ملی تبدیل کند. اگر سالها از بیکاری جوانان، مهاجرت نیروهای متخصص، ضعف سرمایهگذاری و مشکلات معیشتی سخن گفته شود اما نتیجه ملموسی در زندگی مردم دیده نشود، طبیعی است که این پرسش شکل بگیرد که سهم مسئولان و نمایندگان در تغییر این وضعیت چیست؟
هر چند که مسائل اقتصادی کردستان ریشههای پیچیده و چندلایه دارد و حل آن نیازمند سیاستگذاری ملی، مدیریت استانی، سرمایهگذاری بخش خصوصی و برنامهریزی بلندمدت است. اما این واقعیت نیز نباید موجب شود مسئولیت پاسخگویی و مطالبهگری از نمایندگان و مدیران استان فراموش شود.
🔹آمار طلاق در کردستان، در حقیقت بخشی از تصویری بزرگتر از وضعیت اجتماعی استان است؛ تصویری که در آن جوانی که شغل ندارد، امکان تأمین مسکن ندارد و چشمانداز روشنی از آینده اقتصادی خود نمیبیند، میان دو انتخاب دشوار قرار میگیرد: یا ازدواج را به تعویق بیندازد و از تشکیل خانواده صرفنظر کند، یا ازدواج کند و با خطر فشارهای اقتصادی و تبعات اجتماعی آن مواجه شود.
🔹جامعهای که جوانانش از آینده میترسند، پیش از آنکه با بحران طلاق مواجه شود، با بحران امید مواجه شده است. بنابراین مقابله با طلاق صرفاً با توصیههای اخلاقی، فرهنگی یا تبلیغاتی امکانپذیر نیست. اگر قرار است خانواده در کردستان تقویت شود، باید پیش از هر چیز زمینه اقتصادی تشکیل و تداوم خانواده تقویت شود؛ یعنی شغل، درآمد پایدار، مسکن، امنیت اقتصادی و امید به آینده برای جوانان فراهم شود.
رتبه اول طلاق باید زنگ خطر باشد؛ نه برای سرزنش زوجهای جوان، بلکه برای پرسیدن این سؤال اساسی که چه شرایطی ساختهایم که بخشی از جوانان یا از ازدواج میترسند یا پس از ازدواج توان تحمل فشارهای زندگی را از دست میدهند؟
پاسخ به این پرسش، بیش از هر چیز، در اصلاح ساختارهای اقتصادی، ایجاد فرصتهای شغلی واقعی و پایدار و بازگرداندن امید به آینده نهفته است. اگر ریشههای اقتصادی و اجتماعی مسئله نادیده گرفته شود، آمار طلاق تنها یک عدد باقی نمیماند؛ بلکه نشانهای از فرسایش سرمایه اجتماعی و امید به آینده در میان نسل جوان خواهد بود.
- وقتی گرانی و افزایش قیمت دلار به مردم هجوم میآورد؛ نمایندگان مجلس صدای مردم باشند، نه نظارهگر رنج آنان - شهریور 9, 1405
- در گذر هنر پارک مولوی کورد سقز؛ المانهای شاماران و تابلوفرش کوردی محو شدند . . ! - شهریور 4, 1405
- تحول بنیادین آموزش و پرورش با بیتوجهی به شأن معلم و جایگاه آموزش به کاغذپارهای بیش تبدیل شده است . . ! - شهریور 3, 1405
