فریارها حمایت می‌خواستند؛ نه نامشان بر سر در سالن‌ها پس از مرگ

نوشته های مشابه

✔️فریارها حمایت می‌خواستند؛ نه نامشان بر سر در سالن‌ها پس از مرگ

▪️هزارانِ فریار، دیروز و امروز، برای جرعه‌ای حمایت فریاد کشیدند و هنوز نیز فریاد می‌کشند. پرسش اما اینجاست؛ سالن ورزشی پس از مرگ، آن هم در غربت، چه سودی برای فریارها دارد؟ آیا دیوارهای یک بنا می‌توانند جای خالی دستی را پر کنند که باید در روزهای سخت بر شانه قهرمان می‌نشست؟

▪️تلخ‌ترین تناقض روزگار آن است که گاه برای ورزشکاری که دیگر در قید حیات نیست، سالن و یادمان می‌سازند؛ در حالی که اگر همان قهرمان در زمان زندگی خویش از حمایت و پشتیبانی مسئولان و نمایندگان برخوردار بود، شاید هرگز در غربت و تنهایی چشم از جهان فرو نمی‌بست. بزرگداشت مردگان، هرچند پسندیده است، اما هرگز نباید جای مسئولیت ما در قبال زندگان را بگیرد.

▪️فلسفه انسان‌دوستی در ستایش نام‌ها و نصب تابلوها خلاصه نمی‌شود؛ ارزش حقیقی در آن است که پیش از خاموش شدن چراغ زندگی یک انسان، روشنایی امید را به خانه‌اش ببریم. قهرمانان این شهر، سرمایه‌های زنده این سرزمین‌اند؛ انسان‌هایی که با رنج، تلاش و افتخار، نام شهر خود را سربلند کرده‌اند. آنان بیش از هر یادبود و نامگذاری، به حمایت، امنیت، احترام و پشتیبانی نیاز دارند.

▪️شایسته نیست که پس از مرگ قهرمانان، با ساختن بناها و برگزاری مراسم، خود را مردمی و دلسوز جلوه دهیم، اما در روزهایی که آنان به یک حامی، یک فرصت یا حتی یک شنونده نیاز داشتند، سکوت اختیار کرده باشیم. مرده‌پرستی آسان است؛ دشوار آن است که در زمان حیات، کنار انسان‌ها بایستیم.

▪️به فکر ورزشکارانی باشید که امروز در همین شهر زندگی می‌کنند؛ چهره‌هایی که نمونه و توانایی آنان را شاید در بسیاری از سرزمین‌های دور نیز نتوان یافت. حمایت از آنان را به فردا موکول نکنید، زیرا فردا ممکن است تنها فرصتی برای سوگواری و نامگذاری باقی بماند.

قهرمانان را باید در زمان زندگی‌شان پاس داشت؛ چرا که هیچ سالن ورزشی، هیچ تندیس و هیچ مراسمی نمی‌تواند جای خالی حمایتی را پر کند که باید دیروز انجام می‌شد . . !