▪️تورم افسارگسیخته چنان ارزش دستمزد کارگران و کارمندان را به تاراج برده است که هرگونه افزایش عددی بر روی کاغذ، تنها مسکنی بیاثر و ناکافی است. مسئولان در حالی از وعدههای افزایش حقوق سخن میگویند که حتی در صورت تحققِ حداقلیِ این وعدهها، ارقامِ اعلامی همچنان کیلومترها و سالها با سطح رضایت شغلی و استانداردهای اولیه «امید به زندگی» فاصله دارند.
▪️در شرایطی که گرانی و تورم با سرعتی سرسامآور در حال سبقت گرفتن از هرگونه ترمیم دستمزد است، باید با صراحت گفت که مفهوم زندگی از کارگران و قشر وسیعی از کارمندان ساقط شده و امروز، برای این بخش از جامعه، “زندگی کردن” به رؤیایی دستنیافتنی بدل گشته است.
🔻در همین راستا، رئیس کانون عالی انجمنهای صنفی کارگران با تأکید بر اینکه «افزایش پایه حقوق قطعی است»، اعترافی تلخ دارد:
«افزایش پایه حقوق قطعی خواهد بود، اما اگر تورم کنترل نشود، افزایش مزد تأثیرگذاری زیادی نخواهد داشت. مسئله فقط افزایش عدد حقوق نیست؛ به نظر من باید برای کنترل تورم نیز فکری شود.»
▪️اما پرسش اینجاست؛ در حالی که سفرهها روز به روز کوچکتر و زندگی به رؤیا بدل شده است، آیا وعدههای تکراری و بیاثر مسئولان مافوق، گرهای از کار فروبسته این قشر باز خواهد کرد!؟