🔹 پنج سال حضور در شورای شهر سقز، فرصت کوتاهی برای شناخت مشکلات، برنامهریزی، تصمیمگیری و برداشتن گامهای عملی برای توسعه شهری نیست. اکنون که پنج نفر از اعضای شورای شهر برای دومین بار طی هفتههای اخیر موضوع سؤال از شهردار را مطرح کردهاند، پرسش اساسی این است:
▫️اعضای فعلی شورا پس از پنج سال نشستن بر کرسی نمایندگی مردم، با این اقدام دقیقاً چه چیزی را میخواهند به افکار عمومی ثابت کنند؟
▫️حتی اگر فرض را بر این بگذاریم که این فرایند در نهایت به استیضاح و برکناری شهردار منجر شود، آیا چنین اتفاقی میتواند پاسخگوی پنج سال فرصت از دست رفته باشد؟ آیا تغییر شهردار، بدون ارائه گزارشی روشن از عملکرد خود اعضای شورا، میتواند ناکامیها، اختلافات و فقدان برنامههای مؤثر مدیریت شهری را از نگاه مردم پنهان کند؟
▫️اعضای شورا باید پیش از آنکه از شهردار توضیح بخواهند، به چند پرسش اساسی افکار عمومی پاسخ دهند: در طول این پنج سال چه طرح و برنامهای برای خروج سقز از وضعیت نابسامان کنونی ارائه کردهاند؟ کدام پروژه زیربنایی و تحولآفرین را به شهردار پیشنهاد دادهاند که او از اجرای آن سر باز زده است؟ کدام مطالبه اساسی شهروندان را به نتیجه رساندهاند و چه نشانه ملموسی از حضور و اثرگذاری آنها در مسیر توسعه سقز باقی مانده است؟
▫️اگر اعضای شورای شهر واقعاً با انگیزه خدمت و دفاع از حقوق شهروندان وارد این عرصه شدهاند، چرا امروز باید حاصل پنج سال فعالیت آنها در میان انبوهی از مشکلات شهری، پروژههای انجام نشده و نیمهتمام، مطالبات بیپاسخ و اختلافات مدیریتی جستوجو شود؟ شورا صرفاً جایگاهی برای سؤالکردن، رأیدادن، برکناری مدیران یا نمایش اختلافات نیست؛ بلکه نهادی است که باید با سیاستگذاری درست، نظارت مؤثر و تصمیمهای مسئولانه، مسیر توسعه شهر را هموار کند.
▫️نکته قابل تأملتر آن است که چهار نفر از اعضای همین شورا در ابتدای فعالیت خود، با توافق و رأی به انتخاب شهردار فعلی اقدام کردند؛ اما امروز برخی از همان انتخاب کنندگان در صف مخالفان شهردار قرار گرفتهاند و از عدم کفایت او سخن میگویند. این تغییر موضع، دستکم نیازمند توضیحی شفاف و قانعکننده است. اگر شهردار از ابتدا فاقد توانایی لازم بوده، مسئولیت انتخاب او بر عهده چه کسانی بوده است؟ و اگر در ادامه عملکردش دچار اشکال شده، چرا شورا در طول این سالها به جای مدیریت اختلافات و اصلاح مسیر، اجازه داده است مشکلات به چنین نقطهای برسد؟
▫️از سوی دیگر، نمیتوان نسبت به شائبههای مربوط به انگیزههای شخصی در این تقابلها بیتفاوت بود؛ از اختلاف بر سر بکارگیری افراد منتسب به برخی اعضا در مجموعه شهرداری گرفته تا تلاش برای گریز از پاسخگویی درباره عملکرد تأسفبار و خطاهای گذشته و حتی اقداماتی که ظاهراً با هدف یادآوری حضور و نقش برخی اعضا در فضای عمومی دنبال میشود. البته این موارد نیازمند شواهد و پاسخ روشن طرفهای مربوطه است، اما همین ابهامات نیز ضرورت شفافسازی را دوچندان میکند.
▫️آنچه امروز بیش از هر چیز به چشم میآید، ناهمگونی، اختلاف و فقدان یک رویکرد منسجم در مجموعه شوراست؛ وضعیتی که برای شهری با ظرفیتهای اقتصادی، فرهنگی، اجتماعی و گردشگری سقز، نه تنها تأسفبار، بلکه نگرانکننده است. شهری که به تصمیمهای بزرگ، مدیریت هماهنگ و برنامههای بلند مدت نیاز دارد، نباید قربانی اختلافات فردی، رقابتهای درونگروهی و تسویه حسابهای احتمالی شود.
▫️اگر هدف واقعاً دفاع از حقوق مردم و اصلاح مدیریت شهری است، چرا اعضای شورا همزمان با طرح سؤال از شهردار، کارنامه پنجساله خود را نیز در معرض قضاوت عمومی قرار نمیدهند؟ چرا به جای ارائه گزارش شفاف از دستاوردها، پروژههای پیشنهادی، مصوبات مؤثر و موانع اجرایی، تمام توجه افکار عمومی به تقابل میان شورا و شهرداری معطوف شده است؟
مردم سقز دیگر به جابهجایی صندلیها و تغییر نام مدیران نیاز ندارند؛ آنها نتیجه میخواهند، نه نمایش اختلافات.
▫️اگر قرار است شهردار درباره عملکرد خود پاسخگو باشد، اعضای شورا نیز باید به همان اندازه و حتی بیشتر، درباره پنج سال تصمیمگیری، نظارت و مسئولیتپذیری خود پاسخ دهند. طرح سؤال از شهردار حق قانونی شورا است، اما این حق نباید به ابزاری برای انحراف افکار عمومی از کارنامه خود شورا یا پوششی برای منازعات و منافع احتمالی شخصی تبدیل شود.
سقز بیش از هر زمان دیگری به مدیریت مسئولیتپذیر، شورای متحد در مسیر منافع عمومی و تصمیمهای توسعهمحور نیاز دارد؛ نه جنگ زرگری، نه نمایش سیاسی و نه قربانیکردن منافع شهر در پای اختلافات فردی . . !