نسا علیزاده؛ قربانی خشونتی که باید با آگاهی، گفت‌وگو و مسئولیت‌پذیری جایگزین می‌شد

نوشته های مشابه

▫️ مرگ دلخراش نسا علیزاده، دختر ۱۶ ساله اهل روستای کلوانس از توابع خوی، بار دیگر زنگ خطری جدی درباره نوع نگاه برخی خانواده‌ها به فرزندان، حق انتخاب و شیوه مواجهه با اختلافات نسلی به صدا درآورده است. بنا بر گزارش‌های منتشرشده، این نوجوان پس از مخالفت خانواده با ازدواج مورد علاقه‌اش، از خانه فرار می‌کند و پس از بازگردانده شدن به منزل، جان خود را بر اثر خفگی از دست می‌دهد؛ اتفاقی که پدر او به ارتکاب این جنایت اعتراف کرده است.

▫️ بدون تردید، پدر و مادر در قبال فرزندان خود مسئولیتی سنگین و انکارناپذیر دارند. وظیفه والدین تنها تأمین نیازهای مادی و مراقبت‌های روزمره نیست؛ بلکه باید پناهگاه امن فرزندان، شنونده نگرانی‌های آنان و مشاورانی دلسوز برای تصمیم‌های مهم زندگی‌شان باشند. به‌ویژه در شرایط پیچیده جامعه امروز، والدین باید با شناخت واقعیت‌های اجتماعی، محدودیت‌ها، فرصت‌ها و ظرفیت‌های موجود، راه درست و منطقی را پیش روی فرزندان خود قرار دهند.

▫️البته این مسئولیت به معنای تأیید بی‌قیدوشرط تمام تصمیم‌ها و انتخاب‌های فرزندان نیست. خانواده حق دارد نگران آینده، سرنوشت و امنیت فرزند خود باشد، درباره انتخاب‌های او گفت‌وگو کند و حتی با دلایل منطقی مخالفت کند؛ اما مخالفت هرگز نباید به تحقیر، تهدید، حبس، آزار جسمی و روانی یا سلب امنیت و در نهایت خشونت مرگبار تبدیل شود.

▫️ فرزند، ملک شخصی پدر و مادر نیست که بتوان آینده او را صرفاً بر اساس خواسته‌ها، تعصبات یا برداشت‌های فردی خانواده تعیین کرد. اقتدار والدین زمانی ارزشمند است که با خرد، محبت، صبوری و مسئولیت‌پذیری همراه باشد، نه با ترساندن و شکستن شخصیت فرزندان. هیچ مسئله‌ای، از اختلاف بر سر ازدواج گرفته تا نگرانی از قضاوت اطرافیان و آنچه برخی «آبرو» می‌نامند، نمی‌تواند توجیهی برای تهدید جان یک انسان باشد.

▫️ اگر فرزندی در انتخاب یا تصمیمی دچار اشتباه شود، وظیفه خانواده آگاه کردن اوست، نه نابود کردن فرصت زندگی‌اش. راه اصلاح اشتباه، گفت‌وگو و راهنمایی است؛ نه خشونت و مجازات. جامعه‌ای که در آن فرزندان از بیان خواسته‌ها و مشکلات خود در محیط خانواده بترسند، دیر یا زود با آسیب‌های عمیق‌تری روبه‌رو خواهد شد.

▫️ فاجعه نسا تنها یک اتفاق تلخ در یک خانواده نیست؛ بلکه مسئله‌ای اجتماعی است که ضرورت بازنگری در شیوه تربیت، فرهنگ خانواده، آموزش مهارت‌های گفت‌وگو و مقابله با تفکرات خشونت‌محور را یادآوری می‌کند. باید به این باور برسیم که حفظ آبرو با قربانی کردن فرزند معنا ندارد و هیچ تعصبی بالاتر از حق زندگی، امنیت و کرامت انسانی نیست

▫️ پدر و مادر بودن، امتیاز سلطه بر فرزند نیست؛ مسئولیت مراقبت از جان، شخصیت و آینده اوست. فرزندان به والدینی نیاز دارند که چراغ راهشان باشند، نه دیواری که راه نفس کشیدن و زندگی را بر آنان ببندد.